همیشه مراقبت هستیم

وقتی بچه‌ها هنوز کوچک‌اند و بزرگ‌ترین دردسرشان بی‌خوابی‌های شبانه‌شان است، پدر و مادر بودن کار آسان‌تری است. باید بلد باشی دمای شیرخشک را دقیق تنظیم کنی، بلد باشی با سرعت عمل، کله بچه را از یقه لباس بیرون بکشی که گریه نیفتد، بلد باشی خوب ادای آقاخرسه و بچه‌خرگوش و خانوم‌مرغه توی قصه‌ها را دربیاوری و در جای درست، صدایت را کلفت و نازک کنی. حتی می‌توانی دختر کوچولویت را بنشانی روی شانه‌هایت و خیالت راحت باشد که او فکر می‌کند تو از کوه دماوند هم بلندتر و قوی‌تری، می‌توانی هروقت دلت خواست بهش بگویی این کار را بکن برایت خوب است و فلان کار را نکن چون اَخ و زشت است؛ اما از یک‌جایی به بعد همه‌چیز تغییر می‌کند.

یک روز عادی که مثل همیشه به دخترت می‌گویی فلان کار را به خاطر اَخ ‌بودنش نکند، او مستقیم در چشمانت نگاه می‌کند، چهره‌اش را درهم می‌کشد، به اتاقش می‌رود و در را محکم پشت سرش می‌کوبد و احتمالاً برای انجام ‌دادن آن کار اَخ برنامه‌ریزی می‌کند. کم‌کم آن کوه دماوند آب می‌شود و تو تبدیل به انسان معمولی‌ای می‌شوی که می‌شود ازش ایرادهای فراوان گرفت. دیگر باید برای نشستن لبه تختش و حرف‌ زدن با او کلی سبک و سنگین کنی و زدن بعضی حرف‌ها رفته‌رفته سخت می‌شود و حرف‌ها و کلمه‌ها و احساساتی در قاب سینه‌‌ات می‌ماند؛ دوستت دارم‌هایی، مواظب خودت باش‌هایی، نگرانت هستم‌هایی، به تو افتخار می‌کنم‌‌هایی، جانم برایت در می‌رودهایی و این کار اَخ است خواهش می‌کنم انجامش نده‌هایی.

سمیه‌سادات لوح موسوی در «گیرنده: دخترم» به سراغ حرف‌هایی رفته که جایگاهشان در کاغذ است. شاید رودررو گفتنشان سخت باشد و بی‌معنی، اما وقتی کلمه می‌شوند و روی کاغذ می‌نشینند و در دل پاکت‌نامه‌ها قرار می‌گیرند، می‌شود بارها و بارها آن‌ها را خواند و درس زندگی گرفت.
در کتاب «گیرنده: دخترم»، 21 پدر و مادر نام‌آشنا از شخصیت‌های فرهنگی، مذهبی و علمی برای دختران خود نامه نوشته‌اند؛ نامه‌هایی که با عبارت‌های دلنشین آغاز و با آرزوهای خوب به پایان می‌رسند. در این کتاب نامه‌های افرادی همچون امام خمینی ^{رحمه‌الله‌علیه}، سیدمهدی شجاعی، مصطفی رحماندوست، یونس شُکرخواه، محمود حكيمي، طوبی کرمانی، سپيده خليلي، سیدجواد هاشمی و ... را می‌خوانیم.

سلام «مومَرتين»*!
بزرگ شده‌ای، به ثمر نشسته‌ای، خدا را شکر! حتماً حالا دیگر می‌نشینی و به این فکر می‌کنی که کجای کلاه پدرت کج است. ای پدرسوخته! روزگار است دیگر. یک روز پدرها برای بچه‌هاشان قهرمان‌اند و یک روز هم، وقتی خود به ثمر رسیدند، بار وجود پدر را نمی‌پسندند. حتماً می‌خواهی بگویی که نه! شما برای بزرگ کردن من زحمت زیادی کشیده‌اید و... . زبان بریز ناقلا! من به وظیفه‌ی پدری خودم هم عمل نکرده‌ام. این را خودم هم می‌دانم. تولد و بزرگ شدن تو، برای من نعمت بزرگی بود‌. به دنیا آمدنت، خیلی خوشحالم کرد ... .

* تلفیق اسامی مونس، مرضیه، متین