شعار کافی نیست

ببین رفیق، تا حالا فکر کردی اگه یه کشتی‌گیر فقط روی زور و بازوی حریف تمرکز کنه چی می‌شه؟ تمام مدت فقط به قد و هیکل حریف غول‌پیکر آن‌سوی رینگ خیره می‌شه و افسوس می‌خوره؛ خوش‌به‌حالش که بازوی چنان داره، خوش‌به‌حال اون یکی که مربی چنان داره. امکانات تیمای دیگه رو می‌شماره و حتی به بقیه اعضای تیم هم نشان می‌ده. شک نکن که همین فکر، قبل از شروع مسابقه، اون رو زمین می‌زنه. اصلاً رینگ مسابقات جهانی جای کشتی‌گیری که از تواناییای خودش خبر نداره، نیست.
کشوری هم که توانایی خاصی نداره، یا اگه داره مردم و مسئولانش اون ظرفیتا رو قبول ندارن، در معادلات جهانی نخودی حسابش می‌کنن. آخه کسی که نتوانه فن مخصوص خودش رو اجرا کنه، همیشه یه پله پایین‌تر از رقیبشه. وقتی بتونی روی پای خودت بایستی، وارد میدون مبارزه شوی و دیگه نگران هیچ حریفی نباشی، اون‌وقته که صدای تشویق تماشاگران واقعی بلند می‌شه.
خودباوری، موتور محرکه قهرمانی در هر میدونیه و بدون خودباوری، شعار استقلال فقط یه صدای خنده‌دار روی بلندگوست؛ حتی اون کسی که برای طرف‌داری از تیم محبوبش قراره کری بخونه حتما باید نقطه قوتای تیم را بدونه و باورش داشته باشه.